2de  e-nieuwsbrief van het zuster Jeanne Devos Fonds voor Kinderrechten - juli 2008                             www.jeannedevos.org  

'Alleen de mannen zijn nog buiten', zegt ze. De avond is gevallen. De rust valt nooit. De auto's claxonneren. De menigte krioelt. De mannen kijken naar brandende vuurtjes, hurken lusteloos neer, lopen bedelend de auto's tegemoet met hun handen op hun maag. De stoepen zitten vol mannen. Mannen die honger hebben, mannen die vrouw en kinderen hebben meegebracht, mannen die hun geluk zochten in een grote stad. Sommige mannen slapen al. De mannen slapen altijd buiten, voor de lange rij gammele stoepkrotten die hun thuis is. Een lange aaneenschakeling van vier bamboestokken met plastic omheen. En daar nog een verdieping krotten bovenop. Plekken waarin grote families wonen, plekken die niet groter zijn dan een wc-ruimte. Binnen zitten de vrouwen en de kinderen. Langs de Raey Road in Bombay lijken de mensen schaduwen in miserie. 'Men zal weer gedreigd hebben met bulldozers die hun hutten met de grond zullen gelijkmaken', zegt Jeanne Devos. 'Daarom is het zo rustig.' Dan langs de D'Mello Road, waar de kinderen en de vrouwen nog wel buiten lopen. De vrouwen dragen water in kannen langs de weg. De kinderen spelen er in de modder en de stank. Een weg van 22 kilometer lang met aan weerszijden een twee verdiepingen tellende krottenrij. Het is zomaar een weg. Een weg in Bombay, een megalopolis met 24 miljoen inwoners, waarvan er 8 miljoen in slums en op straat wonen. Overal langs de weg klinkt hetzelfde lied. Een vreemde treurzang in het donker. Het is een apart universum waar je de ergste dingen en de grootste moed ziet.

'Hier is de prinses beginnen te wenen', zegt ze.

Jeanne Devos weent niet, ze werkt.

Ze is tweeenzeventig en leeft met een werkkracht en een doorzettings-vermogen die benijdenswaardig zijn. In 1985 richtte ze in Bombay de National Domestic Workers Movement op. Zij trekt zich al twintig jaar het lot aan van de jonge dienstmeisjes die volledig overgeleverd zijn aan de willekeur van hun werkgevers, een situatie van moderne slavernij. In twintig jaar tijd heeft ze een immense mensenrechtenbeweging opgebouwd die in 21 staten in India actief is en die vecht tegen mensenhandel en misbruik van kinderen en vrouwen in huisarbeid. In Bombay alleen al werken 45.000 kinderen jonger dan veertien jaar als inwonende huisslaaf. En 140.000 kinderen tussen 14 en 18 jaar. 'Dat zijn de moeilijkst te bereiken en de zwaarste gevallen', zegt Jeanne Devos. 'Je kunt je niet voorstellen welke ellende er achter gesloten deuren huist.' Ongeveer 500.000 kinderen vertrekken iedere ochtend vanuit hun stoepenkrot, slum of kartonnen hol in de straat naar een huis waar ze in dienst zijn.
Over heel India werken 60 miljoen mensen in het onbeschermde statuut van huisarbeid. The National Domestic Worker's Movement van Jeanne Devos telt 2 miljoen ingeschreven leden. 'Maar drie vierde van alle opvang en redding gebeurt voor niet-leden.'
Jeanne Devos kent de ellende van anderen, ze kent de onmacht, ze kent de wereld. Ze weet maar al te goed tot welke gruwel een mens in staat is. Ze is al met de dood bedreigd.

Toen prinses Mathilde haar in maart van dit jaar een bezoek bracht, nodigde Jeanne Devos een paar van de kinderen en de vrouwen waarvoor ze werkt ook mee uit op haar kantoor. 'Het was alsof ze een sprookjesfee kwamen begroeten.' Daar stond de prinses oog in oog met kinderen van negen die als dienstmeisje werkten. 'Kan je dan naar school gaan?' vroeg de prinses. 'Neen, we moeten werken', zeiden de kinderen. 'En wanneer spelen jullie dan?' vroeg de prinses. 'We hebben geen tijd om te spelen', zeiden de kinderen. 'Hebben jullie dan eten?' vroeg de prinses. Dat vonden de kinderen een gekke vraag. Die vraag hadden hun werkgevers hen nog nooit gesteld. 'Wat is een prinses?' vroeg een van de kinderen.
'Die vraag heb ik dan maar beantwoord', zegt Jeanne Devos. Ze antwoordde: 'Een prinses is de dochter van de koning. Een koning zorgt voor iedereen en een prinses zorgt voor de kinderen die het moeilijk hebben.' Toen prinses Mathilde een bezoek had gebracht aan een van de projecten van Jeanne Devos, zei ze beschaamd tegen de kinderen.

'Ik ben niet de prinses. Zuster Jeanne is de prinses.'

dit artikel verscheen eerder in Knack

Vele symphatisanten zetten allerlei manifestaties op, van de klassieke feesten tot zeer originele acties, steeds tot doel Jeanne Devos maximaal te steunen!

Graag danken wij iedereen die zich inzette en wensen wij u allen een prachtzomer.

In het najaar berichten wij u over de vorderingen in de verschillende projecten in de volgende e-nieuwsbrief